Απόσπασμα από το βιβλίο της Έλενας Ακρίτα «Μαμά, κοίτα, χωρίς χέρια» από τις εκδ. Δίοπτρα
Τα πρώτα δείγματα της κατάθλιψης ήταν άκακα σαν κουτάβι. Τίποτα δεν προμήνυε την κόλαση που θα κρατούσε χρόνια ατέλειωτα. Τίποτα το σπουδαίο, να, μια βαρεμάρα, ρε παιδί μου. Μια κακοκεφιά. Ένα «πού να τρέχεις τώρα, κάτσε σπιτάκι σου που είναι μια χαρά». Ένα «οχ, μωρέ, πάλι τα ίδια και τα ίδια, έχει και θόρυβο αυτό το μαγαζί». Ή «παίζει ωραία ταινία στην τηλεόραση, θα ψήσω ποπκόρν να την απολαύσω». Μικρά πραγματάκια. Ανώδυνα.
Συνέχεια
S0UEL 
