«Αχ, ρε μάνα!»: Ένα κείμενο που προβληματίζει και συγκινεί

filoitexnisfilosofias

Είναι λάθος τελικά αυτό που λένε ότι τα παιδιά χρειάζονται τους γονείς τους όταν είναι μικρά. Όταν μεγαλώνουν, τους χρειάζονται περισσότερο.

Συνέχεια

«Μπήκε το πρώτο σποράκι για τη σεξουαλική αγωγή»

Ντίνα Δασκαλοπούλου

Πηγές αναφέρουν πως η Ελλάδα είναι η πρώτη σε εκτρώσεις χώρα της Ευρώπης και η τρίτη στον κόσμο. Το 2018, ένας στους τέσσερις 15χρονους αναφέρει ότι είχε τουλάχιστον μία ολοκληρωμένη σεξουαλική επαφή και το 18,3% των εφήβων απαντούν ότι δεν έκαναν χρήση προφυλακτικού κατά τη διάρκειά της…

Συνέχεια

Η μεγαλύτερη αιτία δυστυχίας μας είναι ο συμβιβασμός – Βαμβουνάκη

Αντικλείδι

Υπάρχουν τέσσερις κατηγορίες ανθρώπων. Κατά κάποια έννοια το λέμε αυτό, δεν υπάγεται βέβαια όλη η ανθρωπότητα σε αυτές μόνο τις τέσσερις κατηγορίες.


Συνέχεια

Ο ΣΎΓΧΡΟΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ

Ο σύγχρονος θάνατος της συζήτησης

Η γνώριμη εικόνα μιας σύγχρονης συμμετρίας: ανθρώπινα κεφάλια στην ίδια παρέα, σκυμμένα πάνω από τη φωτεινή οθόνη ενός «έξυπνου» κινητού. Λίγα αντικείμενα ενσωματώνουν καλύτερα την αμφισημία της τεχνολογικής προόδου. Απεριόριστες δυνατότητες διασύνδεσης, ενημέρωσης και εξυπηρέτησης μέσα στην παλάμη του χεριού. Επισκιάζονται από τον κίνδυνο μιας εκτροχιασμένης σχέσης αφέντη-υπηρέτη: αγένεια, αντικοινωνικότητα, ψυχαναγκασμός, απομόνωση.

Συνέχεια

Ο δικός μας Μίκης!

Δημήτρης Τριάντος

17 ώρ.  · Μικρός με σημερινούς όρους υπέστη bullying, λόγω του ύψους του,1.95μ πάει πολύ, έκανε βόλτες στην πλατεία και άκουγε «γεια σου πολυέλαιε…. καλώς τον γυναικωνίτη…… κατέβα να φάμε…..στεναχωριόταν, κλεινόταν στον εαυτό του, καταφύγιο η μουσική!…. Τον βάφτισαν Μιχάλη, ένας θείος του το βρίσκει πολύ μπανάλ, του κολλάει το Μίκης, δεν του πολύ άρεσε, μέχρι που μετακόμισαν στην Κεφαλλονιά όπου οι ντόπιοι τον φώναζαν «Μικιό», α πα πα χάλια «Μίκης και πάλι Μίκης!», ένας γίγαντας που τον μάθαμε με το υποκοριστικό του και χώρεσε στην μικρή ζωή του καθενός μας!.

Συνέχεια

Ζωή μετά τα 50: Ο Πασκάλ Μπρυκνέρ αναλύει πώς μπορούμε να μετατρέψουμε τα γηρατειά σε «κερδισμένο χρόνο»

Σε μια διαφορετική θεώρηση των γηρατειών, υπό το πρίσμα της αύξησης του προσδόκιμου ζωής – κυρίως στο δυτικό κόσμο – και παίρνοντας αποστάσεις από πολλές προκαταλήψεις και προκαθορισμένες αντιλήψεις προσκαλεί ο Πασκάλ Μρυκνέρ υπεραμυνόμενος της ζωής, όταν η νεότητα την έχει αφήσει πίσω της.

Συνέχεια

ΠΟΛΥΝΗΣΙΟΙ NAYTIKOI

του καπτα Σταύρου Δάγλα

Ίσως και πριν το 2000 π.Χ., αλλά ιδιαιτέρως  από το 1100 έως το 900 π.Χ.,  ένας μεταναστευτικός λαός, ο Λαπίτα, ξεκίνησε από την περιοχή της Ταϊβάν και ταξιδεύοντας νότια-νοτιανατολικά, άρχισε να εποικεί νησιά του Ειρηνικού, αρχικά περί την Νέα Γουινέα. Αφού συγχρωτίσθηκε με τους εκεί αυτόχθονες και ήρθε σε επιμιξία μαζί τους, άρχισαν σταδιακά να προωθούνται όλο και ανατολικότερα προς τα νησιά του Σολομώντα και Βανουάτου. Οι αποστάσεις μεταξύ των πρώτων νησιών που μεσολαβούσαν στην διαδρομή τους, μετριόνταν σε κάποιες δεκάδες μίλια αρχικά, προοδευτικά όμως μέχρι να φθάσουν στο τέρμα των νησιών που αναφέραμε,  οι αποστάσεις μεγάλωναν και θα μετριόνταν πλέον σε εκατοντάδες μίλια. 

Συνέχεια

Οι Δωρεές της οικογένειας του παπά Κώστα Κατωπόδη

Εστάλη από τον Κώστα Κατωπόδη (εγγονό)

Ο παπά Κώστας Κατωπόδης γεννήθηκε στο Κατωμέρι Μεγανησίου το 1883. Ήταν ένα από τα έξι παιδιά του παπά Επαμεινώνδα Κατωπόδη ο οποίος γεννήθηκε το 1854 στο Βουρνικά Λευκάδος και της Ελένης Μάλαμα, η οποία γεννήθηκε στο Σπαρτοχώρι, θυγατέρα του Γεωργίου Μάλαμα που χρημάτισε Δήμαρχος Μεγανησίου.

Συνέχεια

Λιαντίνης – το τσακάλι και το λαγουδάκι

Ένα λευκό τσακάλι κυνηγά ένα λευκό λαγουδάκι. Στις απέραντες χιονισμένες στέπες του Καναδά. Το σαρκοβόρο είναι πεινασμένο και άγριο ως την άκρη των νυχιών κι ως την άκρη της τρίχας του. Το λαγουδάκι το αλαλιάζει τρελός ο φόβος του θανάτου. Τρέχει σα σφαίρα.

Συνέχεια