31.12.2022, 13:30
Πρώτη του Γενάρη του 1945. Βρισκόμαστε σ’ ένα πολυτελέστατο δωμάτιο στο έκτο πάτωμα μιας πολυκατοικίας στο Κολωνάκι, χαμηλά, κοντά στον «Ευαγγελισμό». Τα τζάμια είναι διάτρητα από τις σφαίρες που μας φτάνουν ανεμπόδιστα από απέναντι, απ’ τις ανατολικές συνοικίες. Το κρύο αβάσταχτο. Είμαστε πρόσφυγες, η Νέλλη, εγώ και ο γάτος μας ο Ρουσλάν. Ο Γιάννης νοσηλεύεται σε πρεβαντόριο στην Αγία Παρασκευή. Ξεσπιτωθήκαμε στα μέσα περίπου του Δεκέμβρη, όταν δύο βλήματα από εγγλέζικο όλμο, που ήταν στημένος στην Ακρόπολη, βούλιαξαν τη σκεπή του μικρού μας σπιτιού πάνω στο κορφοβούνι του Μετς. Βγήκαμε από κει μέσα σαν την τρίχα από το ζυμάρι. Αρπάξαμε τον Ρουσλάν και τον βάλαμε σ’ ένα καλάθι άρρωστο, είχε τρομερή διάρροια το ζώο.
Συνέχεια
S0UEL 
