Η Πορνεία Στην Ερμούπολη του 19ου Αιώνα

.

1311

ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΥΤΕ ΤΑΜΠΟΥ, ΟΥΤΕ ΜΥΣΤΙΚΌ.

Η ΕΡΜΟΥΠΟΛΗ ΕΙΧΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΠΟΡΝΕΣ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΗΤΑΝ ΔΙΑΣΗΜΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΟ»ΣΠΙΤΏΜΕΝΕΣ» ΕΧΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΥΝΟΙΑ ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ ΑΝΔΡΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ.

 

– ΠΩΣ ΧΩΡΙΖΟΤΑΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΑΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ

– ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ» ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΕΡΜΟΥΠΟΛΗ – ΠΟΙΕΣ ΗΤΑΝ ΟΙ ΠΛΟΥΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΦΤΩΧΕΣ ΠΟΡΝΕΣ. ΜΕΤΡΕΣΕΣ !

ΟΙ ΠΟΡΝΕΣ ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ ΠΟΥ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΆ ΤΙΣ ΕΙΧΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΖΟΥΣΑΝ ΣΑΝ ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΛΕΣ ΠΟΡΝΕΣ ΟΙ ΑΙΩΝΙΑ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΤΡΕΓΜΕΝΕΣ.
Η ΕΡΜΟΥΠΟΛΗ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΥΣΕ.

 

12644812_741345985999730_6309428896473769073_n
Διαβάστε αυτό το απίθανο και απίστευτο άρθρο που θα σας κάνει να σκεφτείτε πολλά και διάφορα αλλά και να διασκεδάσετε πολύ…

Θα συνεχίσουμε σήμερα με ένα θέμα που σας σας φανεί περίεργο άλλα είναι πολύ σημαντικό επίσης για την εξέλιξη της παλιάς Ερμούπολης καθότι σηματοδότησε μια εποχή στην εξέλιξη της Μεγάλης Ερμούπολης όπως έμενα μου αρέσει να την λέω και ελπίζω να συμφωνείτε και εσείς. .

ΤΗΝ ΠΟΡΝΕΙΑ ΣΤΗΝ ΣΥΡΟ!! χαχααχα Σοκαριστήκατε?

Δεν πρέπει να σοκάρεστε. Έχουμε πει στις προηγούμενες δημοσιεύσεις μας ότι Η Ερμούπολη υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους εμπορικούς και ναυτιλιακούς κόμβους στην ευρωπαϊκή ιστορια.

Χιλιάδες πλοία περνούσαν από το λιμάνι της Ερμούπολης.. Το Ναυπηγείο δεχόταν επίσης εκατοντάδες πλοία. Με ναυτικούς… Και Οι Ναυτικοί …εεεε! το έχουν..

 

12400947_741345755999753_3449861324995568310_n

Είναι γνωστό ότι είναι …»ερωτιάρηδες» Ειδικά οι ναυτικοί της εποχής εκείνης που στα πλοία που εργαζόταν όχι μόνο δεν υπήρχαν ανέσεις, όχι μόνο δεν υπήρχαν στοιχειώδη πράγματα να περνούν την ώρα τους αλλά ήταν κυριολεκτικά κάτεργα και επικίνδυνα να εργάζεται κάποιος σαν ναυτικός. Φυσικά δεν μιλάμε για τηλεοράσεις, κινητά τηλέφωνα και ίντερνετ..

Οι Ναυτικοί στα λιμάνια που πήγαιναν έκαναν δυο πράγματα.. Έπιναν στα Μπαρ και επισκεπτόταν τα πορνεία.. Αυτό έκαναν.. Ελάχιστοι τριγύριζαν στην πόλη να θαυμάσουν τα αξιοθέατα της και να περιηγηθούν στις ομορφιές της. Θέλω να φανταστείτε πως επί μερικούς αιώνες η Ερμούπολη ήταν το σημαντικότερο λιμάνι στην Ανατολική Μεσόγειο..

 

12645026_741346022666393_5112400010958533030_n

Ο Πειραιάς ήταν ένα λιμανάκι όταν το λιμάνι της Ερμούπολης μεσουρανούσε.. Γραπτά εκείνης της εποχής παρομοιάζουν το λιμάνι της Ερμούπολης ως το Άμστερνταμ της Μεσογείου.. Λοιπόν ..Μπαρ και πορνεία ήταν φυσικό να υπάρχουν.. Και μεσουρανούσαν και αυτά..

Διαβάζουμε σε ένα βιβλίο της εποχής εκείνης.. «»… Καθώς εις τας αρχαίας Αθήνας το Κεραμεικόν, ούτω υπήρχεν και εις την Σύρον δυσώνυμός τις μαχαλάς, καλούμενος Καλυβάκια, όπου ετρόμαζον παρά το σουρούπωμα τον αποπλανηθέντα διαβάτην ρυπαρά τινα και αποτρόπαια φαντάσματα με μακράς ως σάβανα υποκαμίσας, με πρόσωπα ασβεστωμένα, με χείλη αιμοβαφή και οφρύδια ομοιάζοντα βδέλλας, χαριτολογούντα προ της θύρας ηρειπωμένων καλυβών με βρακοφόρους θαλασσινούς».
Με το τέλος της Επανάστασης του 1821, δηλαδή γύρω στο 1828, και την επαναφορά του ειρηνικού τρόπου ζωής σε όλη την περιοχή του Αιγαίου, είχαν βρεθεί να κατοικούν στην Ερμούπολη γύρω στις 40.000 άνθρωποι.

 

12548878_741345749333087_4384391029033581882_n
Αν, λοιπόν, η πορνεία δεν έλειπε από το χωριό που ήταν η Αθήνα του 1826, εύκολα μπορεί να φανταστεί κανείς τι γινόταν στην Ερμούπολη του 1836. Οι συνθήκες, οικονομικές, ηθικές, πολιτικές, ήταν τέτοιες που ευνοούσαν την άνθηση της πορνείας στο μεγάλο ελληνικό λιμάνι του 19ου αιώνα. Από πού όμως ξεφύτρωσαν τόσες γυναίκες έτοιμες να υπηρετήσουν τον αγοραίο έρωτα στα καταλύματα της Ερμουπολίτικης Αφροδίτης; Δεν ήταν μόνο η Σμύρνη που στην αρχή του οικισμού της Ερμούπολης την τροφοδότησε με έτοιμες «δημόσιες γυναίκες». Η φτώχεια, η ορφάνια, η απορία των στοιχειωδέστερων μέσων για την επιβίωση υπήρξαν η μεγάλη πληγή παραγωγής του εμπορεύματος «πορνεία» για τη συριανή αγορά.
Η άσκηση του επαγγέλματος της πόρνης, αλλά και η όλη διαδικασία που σχετίζεται μ’ αυτό, απαιτούσε πάντοτε την ύπαρξη μιας στέγης. Εξαίρεση από αυτόν τον κανόνα φαίνεται να αποτελεί η περίπτωση του άρθρου 31 των διατάξεων για την πορνεία του 1834, που πρόβλεπε ρητά μια ρύθμιση για την δημόσια γυναίκα που ασκούσε το επάγγελμά της στο δρόμο, στο πεζοδρόμιο.

 

12573942_741345762666419_4222006036242861368_n
Τα Καταλύματα ήταν η συνοικία που βρίσκονταν τα περισσότερα «σπίτια». Η αρχική της ονομασία ήταν Καλυβάκια, ενδεικτική για την προχειρότητα και αθλιότητα των κτισμάτων της. Η χρησιμοποίηση του όρου «καταγώγιον» από τους δημοσιογράφους της εποχής για τα πορνεία, δεν δείχνει μόνον την ηθική απαξία του πράγματος, αλλά υπαινισσόταν με ακρίβεια και την υλική αθλιότητα των κτηρίων, όπου οι πόρνες παρέδιδαν το σώμα τους στην ποικίλη πελατεία τους.
Μια μικρή ιδέα για το άθλιο και τη στενότητα αυτών των κτισμάτων αντλούμε από το ακόλουθο περιστατικό του τοπικού δικαστηρίου της εποχής.
Στην συνεδρίας της 22/6/1849 του Πταισματοδικείου Ερμουπόλεως κατέθεσε ο μάρτυρας ΔΚ, καλαφάτης το επάγγελμα, ετών 38, γεννημένος στη Χίο: «..βλέπω προσέτι πολλούς ανθρώπους και γυναίκες να εισέρχονται πότε προ μίαν ώραν της μεσημβρίας, πότε μισήν μετά το μεσημέρι, όταν είναι μοναξιά και αφού εμβαίνει ο άνδρας και η γυναίκα, η Κακαρίνα εξέρχεται της οικίας της και κάθεται έξω της θύρας και φυλάττει έως ότου α έβγη ο άνδρας και η γυναίκα και έπειτα εμβαίνει αυτή μέσα και τούτο διαρκεί έως μίαν ώραν ή και ολογώτερον…»
Η στενότητα και η αθλιότητα δεν ίσχυε για όλα τα «σπίτια» . Το μέγεθος ήταν ανάλογο με την πελατεία τους.
Κάποια από τα μεγάλα πορνεία ήταν: – το περιβόητο της Ελένης Σφυρέλλη (της ξακουστής Ελενίτσας της Σμυρνιάς), αποτελούμενο από δύο όμορες διώροφες οικίες αγορασμένες από πλειστηριασμό, – της Σοφούλας Ελευθερίου, πίσω από τις πολιτικές φυλακές, στεγασμένο σε διώροφη οικία και της Μαριγώς Μικεδάκη στην συνοικία Νεάπολης ή Αγίας Τριάδας, κι αυτό διώροφη οικία.

 

12548966_741345715999757_8089157563995957996_n
Η ανέγερση των πρώτων λίθινων σπιτιών στα οποία ασκήθηκε η πορνεία ξεκίνησε σταδιακά από το 1833. Τα πρώτα εκείνα, μικροί «μονόοικοι χώροι», όπως χαρακτηρίστηκαν, στέγαζαν συνήθως όχι μόνο τις επαγγελματικές ανάγκες της πόρνης, αλλά και τις ανάγκες της κατοικίας της, πολλές φορές και τις ανάγκες κατοικίας και άλλων προσώπων.
Ο χαρακτηρισμός «μονόοικος» χρησιμοποιείται σε πολλά συμβόλαια μικρών σπιτιών των Καταλυμάτων.
Η έλλειψη οικιών για κατοίκηση ήταν δεδομένη στην Ερμούπολη του 19ου αιώνα. Πολλοί άνθρωποι έβρισκαν «στέγη» σε πατάρια ή δάπεδα εμπορικών και άλλου είδους καταστημάτων (π.χ. αρτοποιείων), ενώ άλλοι δύσμοιροι κοιμόντουσαν το καταχείμωνο στα πεζοδρόμια και τα υπόστεγα. Η φράση «τη σπίτωσε» ή «σπιτώθηκε» είχε να κάνει εκτός των άλλων και με την ανάγη των ανθρώπων για στέγαση.
Οι πόρνες έκαναν χρήση των ξένων οικημάτων με την καταβολή χρηματικού αντιτίμου- κάτι σαν ενοίκιο. Αυτό το ενοίκιο είχε σταθερή μορφή, ανάλογα με το αν η χρήση ήταν συνεχής ή έκτακτη( περιστασιακή).
Σε περιπτώσεις μεγάλων πορνείων, όπως της Ελενίτσας, δεν φαίνεται να υπήρχε ζήτημα ενοικίου. Η ιδιοκτήτρια( Ελενίτσα) καθόριζε μία τιμή για τη χρήση του χώρου και των υπηρεσιών της πόρνης και ανάλογα με την περίσταση απέδιδε μερίδιο σ’ εκείνη.

 

11225342_741345859333076_1106542582485459616_n
Όμως, εκτός από τα ιδιωτικά «σπίτια», μικρά και άθλια ή μεγάλα και άνετα, η πορνεία, σε μεγάλο βαθμό, στεγάστηκε και στα ξενοδοχεία της Ερμούπολης, καθ’ όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα: «Ξενοδοχείο των Ξένων», «Ξενοδοχείον Αθήναι», «Ξενοδοχείο Ελλάς», «Ξενοδοχείον της Αγγλίας», «Ξενοδοχείον Βυζάντιον», «Ξενοδοχείον της Βενετίας», «Ξενοδοχείον Ρούσσου», ήταν μερικά από αυτά.
Τα ξενοδοχεία βρίσκονταν σε κεντρικά σημεία της πόλης, στην αγορά ή και δίπλα στη μεγάλη κεντρική πλατεία. Από ό,τι φαίνεται στα ξενοδοχεία στεγάστηκε κυρίως η παροδική πορνεία ( πόρνες που προέρχονταν από άλλα λιμάνια και έρχονταν -ή καλύτερα τις έφερναν- στην Ερμούπολη για την άσκηση του επαγγέλματός τους, για μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα).
Στα πορνεία των Καταλυμάτων στεγάστηκαν και περαστικές πόρνες, αλλά σε μεγαλύτερο βαθμό στεγάστηκαν ως επί το πλείστον οι πόρνες που κατοικούσαν μόνιμα στην Ερμούπολη. Η σχέση της πόρνης με τον τόπο της έκδοσής της, αν δηλαδή αυτό συνέβαινε στα άθλια οικήματα των Καταλυμάτων ή στα διώροφα πορνεία τύπου «Ελενίτσας»( βλέπε πρώτο μέρος) ή στα διάφορα ξενοδοχεία της πόλης, δεν είχε να κάνει μόνο με την ποιότητα των υπηρεσιών, με την αμοιβή και με την προσωρινότητα της πόρνης στην πόλη. Είχε να κάνει και με την πάλη που διεξαγόταν ανάμεσα στις πόρνες, από τη μία πλευρά, και τους προαγωγούς και αγαπητικούς, από την άλλη, για τον τρόπο διανομής του κέρδους του επαγγέλματος, γιατί οι οργανωμένοι οίκοι ανοχής ήταν ένας χώρος που απέκλειε κάθε ελευθερία και πρωτοβουλία στην πόρνη. Η κυριαρχία των προαγωγών και των αγαπητικών ήταν απόλυτη. Αντίθετα, η χρησιμοποίηση από την πόρνη διαφορετικών, κατά την επιλογή της, χώρων στέγασης για την έκδοσή της, της έδινε τη δυνατότητα να πάρει κάποιες πρωτοβουλίες σχετικά με την πελατεία της, την αμοιβή της και οπωσδήποτε τη διανομή της αμοιβής αυτής.
Αυτά τα λίγα… Και ας φαίνονται πολλά..

 

12642670_741345735999755_5012344651677482122_n

Η Ιστορία της πορνείας στην Σύρα είναι τεράστια..

Υπάρχουν εκατοντάδες η και χιλιάδες στοιχεία, ιστορίες και αρκετά βιβλία που μιλούν για αυτήν.
Ψάξτε την περισσότερο.. Αξίζει να μάθετε και αυτήν την σημαντική λεπτομέρειες της ιστορίας μας..

Πηγές. Θωμάς Δρίκος, Μάνος Ελευθερίου. Δικτυακές πηγές. Προσωπικές έρευνες και συνεντεύξεις παλιών κατοίκων της Ερμούπολης.

Γράφει:O δημοσιογράφος και Ιστορικός Παναγιώτης Κουλουμπής

http://alithinesgynaikes.gr

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s